ماجراي توالت رفتن ناصرالدين شاه در ديار فرنگ

نقل است که ناصرالدين شاه وقتي به اولين سفر اروپايي خود رفت در کاخ ورساي و توسط پادشاه فرانسه- يکي از همين لويي هايي که امروز تبديل به ميز و صندلي شده اند- از او پذيرايي شد، بعد از مراسم شام، اعليحضرت سلطان صاحب قران به قضاي حاجتش نياز اوفتاد و با راهنمايي يکي از نوکرها به سمت يکي از توالت هاي کاخ ورساي هدايت شد. سلطان صاحبقران بعد از ورود به دستشويي هرچه جستجو کرد چيزي شبيه به “موال” هاي سنتي خودمان پيدا نکرد و در عوض کاسه اي ديد بزرگ که معلوم نبود به چه کار مي آيد، غرورش اجازه نمي داد که از نوکر فرانسوي بپرسد که چه بکند پس از هوش خود استفاده کرد و دستمال مبارکش را بر زمين پهن کرد و همان جا….!

حاجت که برآورده شد سلطان مانده بود و دستمالي متعفن؛ اين بار با فراغ خاطر نگاهي به اطراف انداخت و پنجره اي ديد گشوده بر بالاي ديوار و نزديک به سقف که در دسترس نبود پس چهار گوشه ي دستمال را با محتويات ملوکانه اش گره زد و سر گره را در دست گرفت و بعد از اين که چند بار آن را دور سر گرداند، تا سرعت و شتاب لازم را پيدا کند، به سوي پنجره يگشوده پرتاب کرد تا مدرک جرم را از صحنه ي جنايت دور کرده باشد.

گويا نشانه گيري ملوکانه خوب نبوده چون دستمال بعد از اصابت به ديوار باز ميشود و محتويات آن به در و ديوار و سقف مي پاشد. وضع از اول هم دشوارتر مي شود. سلطان، بالاجبار، غرور را زير پا مي گذارد، از دستشويي بيرون مي رود و به نوکري که آن پشت در انتظار بود کيسه اي پول طلا نشان ميدهد و مي گويد اين را به تو مي دهم اگر اين کثافت کاري که کرده ام رفع و رجوع کني. مي گويند نوکر فرانسوي در جواب ايشان تعظيم مي کند و ميگويد من دو برابر اين سکه ها به اعيلحضرت پادشاه تقديم خواهم کرد اگر بگويند با چه ترفندي توانسته اند روي سقف برينند!