بازدیدکنندگان آنلاین
بی خوابی
پنج شنبه  8 فروردین 1387 | 3/27/2008 12:29:22 AM | دفعات بازدید : 32

ای دوست من،
من آن نیستم که می نمایم،
نمود پیرهنی ست که به تن دارم،
                                  
                                      پیراهنی بافته ز جان
                                      که مرا از پرسش های تو
                                       و تو را از فراموشی من در امان میدارد.
آن « من» ی که در من است
در خانه ی خاموشی ساکن است
و تا ابد همان جا می ماند؛
  نا شناس و در نیافتنی

من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی
و هر چه می کنم بپذیری
                                  
                                          زیرا٬ سخنان من چیزی جز
                                                 صدای اندیشه های تو
                                          و کار های من، چیزی جز
                                                             عمل آرزوهای تو نیستند؛
وقتی که نزد تو روز است
نزد من شب است،
با این همه
                 من از رقص روشنای نیمروز
                                             بر فراز تپه ها سخن می گویم،
                                               
                                                 زیرا که تو ، ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی.
                                                 و سایش بالهای مرا بر ستارگان نمی بینی
                                                 و من گویی، نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی
 
                                                     
   می خواهم با شب تنها باشم
هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی
من به دوزخ خودم فرو می روم؛
من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی
شراره اش چشمت را می سوزاند
و دودش مشامت را می آزارد
و من دوزخم را بیش از آن دوست دارم که بخواهم تو به آنجا بیایی
                                                          
                                                      می خواهم در دوزخ تنها باشم.
تو به راستی،زیبایی و درستی مهر می ورزی
و من از برای خاطر تو می گویم که
         مهر ورزیدن به اینها خوب و زیبنده است
                      ولی در دلم به مهر تو می خندم
                         اگر چه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی
                    
                                       
    می خواهم تنها بخندم

هنگامی که تو می گویی« باد به مشرق می وزد»
من می گویم« آری به مشرق می وزد»،
زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه ی من در بند باد نیست، بلکه در بند دریاست
تو نمی توانی اندیشه های دریایی مرا در یابی
و من نمی خواهم که تو دریابی
   
             می خواهم در دریا تنها باشم.

دوست من،
تو خوب، هشیار و دانا هستی،
یا نه،
تو عین کمالی،
و من با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم،

گرچه من دیوانه ام
ولی دیوانگی ام را می پوشانم

        می خواهم تنها دیوانه باشم

                           
        دوست من،
                               تو،
                                      دوست من نیستی،
                          ولی،
                                     من چگونه این را به تو بگویم،

                          راه من،
                                     
                            راه تو نیست،
                                                گرچه با هم راه می رویم،
                                                                                     دست در دست

 

بی خوابی هم بد میزنه به سر آدم.حالا هی بگید ما تنبلیم.

موید باشید و

یا حق

 


کلمات کلیدی تصادفی : (Random Keywords)
بگویم، arial ببینی                       arial است، نمود دوست arial بینی arial اندیشه بخندم helvetica دانا دارم گویم« دریا اینها تنها روشنای نیست، شناس خوابی helvetica خاموشی دوست 3>یا helvetica ترانه خوابی helvetica گویم، دوست دیوانه پیراهنی روم؛ sans-serif دودش دیوانه خنده ساکن دوزخ arial پوشانم بیایی بگویم، arial امان sans-serif ببینی ساکن گرچه بلکه بیایی خواهم نمود شناس با شب دودش خواهم خواهم هستی، پرسش نمود کمالی، خاطر arial arial بیایی مشامت ببینی helvetica خاموشی خواهم گرچه آزارد توانی چیزی
منبع : hums86.blogfa.com